Naaalala mo pa ba
Nung araw na binaybay natin
ang kahabaan ng Ayala?
Habang kinukwento mo sya
Iniintindi naman kita.

Tumutulo ang luha mo
Nagdurugo ang puso ko.

Naalala mo rin ba?
Habang tinititigan kita
Mahimbing ang iyong pagtulog
Nang ang cellphone mo
ay biglang tumunog?

Sinagot ko ang tawag niya
Kahit alam kong magagalit ka.

Naalala mo ba
Nung oras na pinapili kita?
Hindi ko naman gusto
na isuko ka
Ang akin lang naman,
Mas importante

PROLOGUE

Kahit mahina, nakakarindi rin ang bulung-bulungan. Walang paglagyan ang katahimikan sa mga oras na iyon. Makulimlim ang langit at lahat ay nagdadalamhati. Patapos na ang mga supulturero na ibaon sa lupa ang isang nilalang at ngayo’y inaayos ang lapida kung saan nakaukit ang pagkatao ng isang Pilipinong namatay dahil ka kanyang kabayanihan.

 I woke up with a start; something was dragging me towards the water. My hands trashed about, reaching for something to grasp, grass, a plant, a root, anything.  It lifted me off the ground so I was dangling by my feet. It was an elephant thing with Razor sharp tunnel teeth! Its trunk biting my pants!

 MOTHER!

 My fingers scrambled down my belt buckle, releasing its tight hold on my waist. I fell down with a thud.

Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE

A Heart Full of Scars

Mga katoto at kapatid sa pluma, ang  pagpapatuloy ng ating naantalang salaysay... 

Ang Pagbabalik Chapter 9 

ni sir gawain

“Isang libo’t limang daan lahat, Ruben.”