hindi napigilan

ng takot at kaba

ang kumakalam na sikmura.

nakaya ng estudyante

ang mataas na pader

at matatalas na diamante.

sumampa, tumalon, tumakbo... lumayo...

sa tindahan ni mang mario,

bumili ng paboritong banana-q.

merienda sa wakas matitikman

sa walang almusal at pananghalian.

sarap na sarap ang mga panlasa,

nagpyesta ang kanina pa takam na sikmura.

kahit nagkaputukan sa gitna ng sarap at kalam,

kahit nagkagulo ayaw pabitin sa pagnamnam.

Inaalay ko ito sa schoolmate ko noong high-school na namatay sa cross-fire sa probinsya namin. Nag cutting classes dahil sa gutom (sabi ng mga kaklase hindi daw nakapag luch nung araw na yun). Tumalon sa pader ng skol namin, bumili ng dalawang banana-Q,  habang nakatambay at kumakain ay tinaman sa noo ng ligaw na bala. 

Nakatakas ang hinahabol, isa ang casualty sa AFP at walang lumitaw na witness na magtuturo kung kanino galing ang bala na kumitil sa buhay ng estudyante.

Nakita kita sa banding itaas

Dala mo yaong bagay na kaybigat

Nakita kitang hirap na hirap

"Minsan nasabi ko malalathala din mga sinusulat ko, hindi lamang puso ko ang makakarinig at utak ko ang masasaling kundi kapwa ko manunulat na sa kanilang sariling paniniwala pinanganak silang makata"

Ang maghapon mo

ay isang CDng paulit-ulit na tumutugtog

habang ang liriko'y paulit-ulit ring tumatalon.

Sapagkat ikaw ri'y tumatalon-

sapagkat ayaw mong ilapat ang iyong mga paa

sa mga stereotypical mong landas.

At ni ayaw mo na ring marining

ang pambobola ng CD mong paulit-ulit,

katulad ng sinabi ng nanay mong

maganda ang iyong mga mata

(ngunit nakakubli naman sa 2-inch thick na salamin).

Nabibingi ka na

sa kanta mo Vincent, na parang ikaw si Vincent Van Gogh:

random scribble resulting to overflowing angst...

matagal na rin akong hindi nakasulat dito.

ang pressure sa totoong mundo'y pilit akong inilalayo sa aking musa =(

alibughang anak na ako ng literatura. 

sana makahabol pa ako. 

Pikit.
Aking nakita.
Ikaw.
At ako.
Nakabigkis sa mga braso ng isa’t isa.
Nanunuod ng mga tala
at
bulalakaw na pumupunit sa pananahimik ng nakatigil na kalangitan.
Pikit.
Aking nakita.
Ikaw.
At ako.
Nagsisiping.
Sa loob ng kulambong
Nagsisilbing kanlungan
at bulag na
saksi sa
ating pagtatalik-
binging nakikinig sa bawat hibik at halinghing.

Hinayaan mo ang aking kamay na gumapang sa mga pinakatatagong sulok
ng iyong kaluluwa—
upang mapawi ang lungkot na natatago sa bawat gusot ng kumot.

At didilaan kita mula leeg hanggang paa.
At paakyat muli.
At didilaan ko,

j.luna is the alter-ego of John Robert Luna. He is a Corporate Communications, Ads and PR Writer for a networking company and a licensed English teacher.

His repertoire consists of improvised, non-conceptual and spontaneous performances and Punk inspired spoken word consisting of screams, growls and gibberish. He is currently the vocalist of Post-Punk band Tom Estrella and The Shadows (with Norman Wilwayco) and Annoy! (with Ian Madrigal).

 

My eyes pulled down the window shutters;
Flushed the bowl, turned off the high cool,
And shut the casita door with a slam
Summer now stored in a box of pixel images

Your watch says go now, the desk awaits the keys
Keep the cockles, half shells and dry kelp
Even as the tide wanted to take it back to sea