ellise dominic's blog

Lost?

by ellise dominic ()

I have been sitting here for thirty minutes, just staring at the monitor, thinking, typing, and deleting words and thoughts that have been evading me for years.  Still nothing comes to mind.  No character, no plot, not even an idea of what to write.  Maybe this is what happens when you stop writing.  Abandoning your passion totally, and stop dreaming.  Sometimes I regret doing this to myself, surrendering to the circumstances in my life, blindly.  Just giving up that is me, that is mine and surrendering to the monotony, shallowness and redundancy that kills the artist inside.

count your blessings

by ellise dominic ()

     mayroon akong friend dati na sobrang love gumimick.  laging lasing pag end ng work week, laging nasa libis, taguig o makati.  minsan kahit middle ng work week amoy hang over siya, as in amoy alak na kumapit na sa damit niya kinabukasan.  siya ang bestfriend ko sa office. 

nasubukan mo na ba ito?

by ellise dominic ()

nasubukan mo na bang maligo sa ulan?  tumakbo at tumingala sa langit habang bumabagsak ang malamig tubig sa iyong mukha?

nasubukan mo na bang makipagtakbuhan sa mga bata na naglalaro sa tapat ng bahay nyo?  maghabulan hanggang magkadapa-dapa ang mga kalaro mo?

nasubukan mo na bang kumanta sa videoke?  kahit walang choice ang mga kapit-bahay mo kundi ang pakinggan ang hopeless case na singing voice mo?

nasubukan mo na bang tumawa?  bumungisngis, humalakhak hanggang maubusan ka na ng hininga at mapaluha sa sakit ng tiyan mo?

god must have spent a little more time on you

by ellise dominic ()

ten o'clock eksakto, out na kami ni benjo.  unahan sa pag swipe para makalabas agad ng opisina.  tradisyon na namin ang mag unahan sa paglakad pauwi.  parang may humahabol lang kaya nagugulat ang mga kasamahan namin na nauunahan namin sa daan.  "Oh, yan na ang tropang marathon," kantiyaw nila sa amin.  kahit nagmamadali kami nagagawa pa rin naming mag tsismisan at magtawanan, "Ang hirap hindi ako kumota," ang palagi naming daing.  pero kahit anong stress sa opisina pagdating ng uwian nawawala lahat dahil isang araw na naman ang natapos namin, isang araw na namang s

Syndicate content